Skip to content

Beachvolleybal

juli 13, 2012

 ‘Dat is een mooi plekje’, zegt de oudste. De strandlakens komen snel tevoorschijn en we installeren ons in de schaduw van de palmbomen op Kalogria beach. De kinderen zijn wel toe aan een duik in de verkoelende zee en beide ouders hebben nog een stapel boeken te lezen. Tijd voor een relaxdagje na een paar dagen wandelen onder de hete Griekse zon.

 Het valt me op dat er ondanks de hitte veel activiteit is op dit strand. Overal hoor je het ‘pok pok pok’ van tennisballen op houten strandrackets en er is een serieus beachvolleybalveld uitgezet. Niet iedereen komt hier blijkbaar om neer te ploffen met een boekenlijst.

Bron: FIVB.org

Even later ben ik nog aan het kijken naar alle sportactiviteit en komt ook het beachvolleybalveld tot leven. Er staan vier atleten te rekken en te strekken alsof ze hier zometeen een Olympisch atletieknummer ten beste gaan geven. Ze kreunen en kijken nu al moeilijk met hun gladgeschoren gespierde torso’s, hun te kleine zwembroekjes en hun 4-dagen-baardjes. Dat belooft wat.Even later ben ik getuige van een, complimenteus uitgedrukt, middelmatig potje beachvolleybal. Ik doe dat spelletje ook 2 keer per jaar en ben zeker geen natuurtalent. Toch zou ik zo mee kunnen spelen als het om volleybalcompetentie gaat. Even twijfel ik erover om mezelf aan te gaan melden als wisselspeler.

Ik kijk nog eens naar de goddelijke lijven bij het net en vervolgens naar mijn ‘abs’, of waar die ergens verstopt zitten. Een volleyballer blijft weer eens uitgeteld en kreunend van de pijn liggen na weer een ‘fantastische actie’ en het kwartje valt. Dit gaat niet om volleybal. Dit is een testosteron avontuur. Een dagdeelvullend krachtvertoon van wat Urbanus zou aanduiden als ‘strandstoefers’. Bedoeld om de bevallige schoonheden van de andere sexe te imponeren. Een voorspel georganiseerd in sets.

Toch lijken de dames op het strand niet echt onder de indruk. Ze kijken verveeld of zelfs geërgerd als er een volleybal in de buurt komt en lezen liever hun damesblaadjes dan dat ze in katzwijm vallen van al dit atletische geweld. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Al die moeite in deze hitte… Dat kan efficiënter zou je zeggen.

Dan hoor ik ineens mijn vrouw naast me een verlekkerde diepe zucht slaken. ‘Waaaaaauw…, zie je dat?’ zegt ze. Mijn glimlach is weg en ik zeg quasi verbaasd: ‘wat lieverd?’

‘Daar loopt een ober met twee biertjes en een bak chips!’

Advertenties

From → Uncategorized

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: